ปกครองด้วยความเรียบง่าย

บทที่ 37
ปกครองด้วยความเรียบง่าย

เต๋าไม่เคยกระทำ
แม้กระนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็สำเร็จลุล่วงลง
หากกษัตริย์และเจ้านครสามารถรักษาเต๋าไว้ได้
โลกก็จะเปลี่ยนแปลงไปโดยความต่อเนื่อง
เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงไปและเกิดการกระทำต่างๆ ขึ้น
จงปล่อยให้ความเรียบง่ายแต่บรรพกาลเป็นผู้ควบคุมการกระทำ
ความเรียบง่ายแต่บรรพกาลนี้ไร้ชื่อ
มันช่วยขจัดความอยากทั้งปวง
เมื่อขจัดความอยากได้
ความสงบย่อมเกิดขึ้น
ดังนั้นโลกย่อมถึงซึ่งสันติสุข

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

ชนะแข็งด้วยอ่อน

บทที่ 36
ชนะแข็งด้วยอ่อน

ผู้ที่ถูกลดทอน
จะต้องมีมากมาก่อน
ผู้ที่อ่อนแอ
จะต้องเข้มแข้งมาก่อน
ผู้ที่ตกต่ำ
จะต้องยิ่งใหญ่มาก่อน
ผู้ที่ได้รับ
จะต้องให้มาก่อน
เหล่านี้คือนัยที่แสดงออกให้ปรากฎ

ความอ่อนละมุนมีชัยเหนือความแข็งกร้าว
ควรปล่อยให้มัจฉาอยู่ในสระลึกจะดีกว่า
เหมือนดั่งเก็บงำศัตราวุธทั้งมวล
ของบ้านเมืองไว้มิให้ใครและเห็น

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

ลักษณะเด่นคือความสำคัญ

บทที่ 35
ลักษณะเด่นคือความสำคัญ

ยึดมั่นในหนทางอันยิ่งใหญ่ (เต๋า)
และโลกทั้งโลกก็จะดำเนินรอยตาม
ตามรอยนี้ก็จะนิราศจากภัย
มีชีวิตอยู่ด้วยความรุ่งเรือง สันติสุข และมั่นคง

ดนตรีเสนาะอาหารโอชะ
มักทำให้ผู้เดินทางต้องหยุดยั้ง
แต่เต๋านั้นจืดชืดจนไร้รสชาติ
มองหาก็ไม่อาจเห็น
ฟังดูก็ไม่ได้ยิน
แต่เมื่อนำมาใช้
คุณประโยชน์นั้นจะไม่มีวันหมดสิ้น

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

เต๋าอันยิ่งใหญ่

บทที่ 34
เต๋าอันยิ่งใหญ่

เต๋าอันยิ่งใหญ่นั้นไหลบ่าท่วมท้นไปทุกแห่งหน
เหมือนกับสายน้ำอาจไหลไปทางซ้ายหรือทางขวา
สรรพสิ่งอุบัติขึ้นจากเต๋า
จึงไม่มีสิ่งใดอาจฝ่าฝืนเต๋าได้
เมื่องานของเต๋าสำเร็จลุล่วงลง
ก็มิได้เข้าครอบครอง
เต๋าถนอมและบำรุงเลี้ยงสรรพสิ่ง
แต่ก็มิได้ตั้งตนเป็นเจ้าของ
การดูแลของเต๋าปราศจากกิเลสตัณหา
ดังนั้นอาจจะกล่าวได้ว่าเต๋าเป็นสิ่งเล็ก
และจากการเป็นที่อยู่อาศัยของสรรพสิ่ง
ก็อาจจะกล่าวได้อีกว่าเต๋าเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่

ด้วยเหตุที่เต๋าไม่เคยประกศความยิ่งใหญ่
ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงบั้นปลาย
ความยิ่งใหญ่ของเต๋าจึงปรากฎขึ้นและคงอยู่

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

รู้จักตนเอง

บทที่ 33
รู้จักตนเอง

ผู้ที่เข้าใจคนอื่นคือผู้รอบรู้
ผู้ที่เข้าใจตนเองคือผู้รู้แจ้ง
ผู้ที่มีชัยต่อคนอื่นคือผู้มีกำลัง
ผู้ที่มีชัยต่อเองตนเองคือผู้เข้มแข็ง
ผู้ที่มักน้อยคือผู้ร่ำรวย
ผู้ที่มานะพยายามคือผู้มีความหวัง
ผู้ที่อยู่ในสถานะอันเหมาะสมของตน
ย่อมอยู่ได้ยาวนาน

ถึงแม้ผู้นั้นจะสิ้นชีวิตไปแล้ว
แต่คุณความดียังคงอยู่สืบไป

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

มหาสมุทรแห่งสรรพสิ่ง

บทที่ 32
มหาสมุทรแห่งสรรพสิ่ง

เต๋าอันสูงสุดนั้นไร้ซื่อ
ท่อนไม้อันยังมิได้สลักเสลา
ก็จะไม่มีใครนำเอาไปใช้เป็นภาชนะได้
หากกษัตริย์และขุนนาง
สามารถรักษาความเป็นธรรมชาติอย่างง่ายๆ นี้ไว้ได้
โลกทั้งโลกก็จะมานอบน้อมต่อท่าน

เมื่อฟ้าและดินเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน
สายฝนอันชื่นฉ่ำก็ตกลงมา
อยู่เหนือการบังคับบัญชาของคน
และอยู่เหนือการบังคับบัญชาของทุกสิ่ง

เมื่ออารยธรรมของมนุษย์เกิดขึ้น
ชื่อสำหรับใช้เรียกสิ่งต่างๆ ก็เกิดขึ้นด้วย
และมีมาตั้งแต่นั้น

พึงรู้ว่าเมื่อใดถึงเวลาควรหยุด
หยุดอะไรเล่า
หยุดความวุ่นวายความสับสน
หยุดความยุ่งยากซับซ้อน
หยุดความเปรื่องปราด
หยุดความเจริญในทางโลก
ผู้ที่รู้ว่าเมื่อใดควรหยุด
ก็จะรอดพ้นจากภัยทั้งสิ้น

เต๋านั้นอาจเปรียบได้กับแม่น้ำทั้งหลาย
อันไหลไปรวมกัน ณ ท้องมหาสมุทร

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

ชัยชนะอันน่าโศกเศร้า

บทที่ 31
ชัยชนะอันน่าโศกเศร้า

ศัตราวุธนั้นถึงแม้จะมีลวดลายความสวยงาม
แต่ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายที่สุด
ผู้คนต่างเกลียดชังมัน
ดังนั้นผู้มีศาสนาธรรมหลีกเลี่ยงการใช้อาวุธ

บุคคลผู้เจริญนิยมด้านซ้ายว่าเป็นด้านแห่งสวัสดิมงคล
แต่ในพิธีการทางทหารนิยมทางด้านขวา

อาวุธนั้นเป็นสิ่งชั่วร้าย
หาใช่เป็นสิ่งที่บุคคลผู้เจริญสมควรใช้ไม่
เมื่อมิอาจหลีกเเลี่ยงได้
ทางออกที่ดีที่สุดคือตั้งตนอยู่ในความสงบ

แม้ชัยชนะในการรบก็มิอาจนับว่าเป็นสิ่งดีงาม
และผู้ที่คิดว่ามันเป็นสิ่งดีงาม
คือผู้ที่ชื่นชมในการฆ่าฝัน
ผู้ที่ชื่นชอบในการฆ่าฝัน
จะไม่ได้รับความปรารถนาใดๆ เลยภายใต้แผ่นฟ้า

ถือกันว่าสวัสดิมงคลนั้นอยู่ข้างซ้าย
ถือกันว่าอัปมงคลนั้นอยู่ข้างขวา
รองแม่ทัพจึงยืนอยู่ด้านซ้าย
แม่ทัพจึงยืนอยู่ด้านขวา
นี่อาจกล่าวได้ว่าการรบเป็นพิธีของงานศพ
การล้างผลาญคนเป็นจำนวนมากมาย
ย่อมนำมาซึ่งการคร่ำครวญและโศกสลด
แม้ชัยชนะนั้นก็ต้องเฉลิมฉลองด้วยพิธีศพ

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

สงคราม

บทที่ 30
สงคราม

ผู้ที่รู้เต๋าและประสงค์จะมาช่วยเหลือกิจการบ้านเมือง
จะต้องคัดค้านการพิชิตด้วยกำลังทหาร
เพราะสิ่งนี้จะได้รับการตอบแทน
ยกทัพไปรุกรานผู้อื่นก็จะถูกผู้อื่นยกทัพมากระทำตอบ
เมื่อกองทัพยกไปถึงที่ใด
ดินแดนนั้นก็จะเต็มไปด้วยหญ้าและพงหนาม
เมื่อยกทัพใหญ่ไป
สิ่งที่จะตามมาก็คือช่วงเวลาแห่งความขาดแคลน
ความยากแค้น
และความอดอยาก

ดังนั้นเมื่อขุนพลทำการรบสำเร็จผลก็หยุดยั้ง
มิกล้าที่จะพึ่งพาความเข้มแข็งของกองทัพ
สำเร็จผลแล้วไม่ถือว่ารุ่งโรจน์
สำเร็นผลแล้วไม่โอ้อวด
สำเร็จผลแล้วไม่ลำพอง

ความสำเร็จผลนั้นถือว่าเป็นความจำเป็นอันน่าโศกเศร้า
ความสำเร็จผลนั้นเกิดขึ้นมิใช่ด้วยนิยมในความรุนแรง

เมื่อมีเวลารุ่งโรจน์ก็มีเวลาตกต่ำ
ด้วยความรุนแรงนี้ขัดกับเต๋า
ผู้ที่ขัดกับเต๋าจะจบสิ้นไปโดยเร็ว

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง

100 In A 55 – Pop Evil

100 In A 55 / Pop Evil

Turn back on the broken heartache
Some things are just meant to be
I still believe that we got a chance
Still believe that we got a chance to be
Too much is never enough and
Too little is never enough
Full speed got me looking out my rear view
I can’t go back

Chorus:
Goin’ 100 in a 55 and I don’t know why I’m still alive but I
Do what I can but I know I can’t take anymore
I still believe in this rock and roll
And I pray the music gonna save my soul
But till then I still believe some things are just meant to be

It’s messed up but I got this mission
Drunk again wont remember anyway
She said it’s just a game boy
Don’t be gone don’t be gone for long
Ten years I’ve been doing this forever
Its all I know baby please don’t turn away
I know you don’t believe in me
But I do believe in you

I’m still falling
Away from here
Away from here
I’m still falling
The wings are falling off
I can’t go back
I’m in too deep

I still believe
Some things are just meant to be

ใครจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงโลก

บทที่ 29
ใครจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงโลก

มีบางคนที่คิดจะยึดครองโลก
และจัดการเปลี่ยนแปลงไปตามที่ตนปราถนา
ข้าพเจ้าทราบดีว่าเขาคงทำไม่สำเร็จแน่
ด้วยโลกนี้เป็นของศักดิ์สิทธิ์
มนุษย์ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวบิดเบือน

ผู้ที่พยายามเข้าไปยุ่งเกี่ยวเท่ากับทำลายมัน
ผู้ที่พยายามเข้าครอบครองจะต้องสูญเสีย
ดังนั้นปราชญ์ย่อมไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว
ท่านจึงมิได้ทำลายมัน
ไม่เข้าไปครอบครอง
จึงมิได้สูญเสีย

มีบ้างบางคนชอบไปข้างหน้า
บางคนติดตามมาข้างหลัง
บ้างชอบร้อน
บ้างชอบหนาว
บ้างแข็งแรง
บ้างอ่อนแอ
บ้างเฟื่องฟู
บ้างตกต่ำ

ดังนั้นปราชญ์ย่อมละทิ้งความเกินเลย
ละทิ้งความฟุ่มเฟือย
ละทิ้งความผยองลำพอง

จากหนังสือวิถีแห่งเต๋า คัมภีร์เต๋าเต็กเก็ง